Interview met Henk-Jan Geel van Arctic Adventure: trekkings en expedities in Zweden, Noorwegen en Groenland

Op wandel-vakanties.nl laat ik graag de reis-ondernemers áchter de diverse reisorganisaties aan het woord. Als 38ste in deze serie van interviews is het de beurt aan Henk-Jan Geel van Arctic Adventure: een reisorganisatie die zowel zomer- als winterhikes, trekkings en expedities in Zweden, Noorwegen, IJsland, Schotland en Groenland aanbiedt.

Bedankt Henk-Jan dat je de moeite wilt nemen enkele vragen te beantwoorden voor Wandel-Vakanties.nl. Zou je in een paar zinnen kunnen beschrijven wat voor een soort reizen jouw reisorganisatie aanbiedt en wat je doelgroep is?

Arctic Adventure organiseert avontuurlijke trektochten in Zweden, Noorwegen, IJsland en Groenland, en outdoorworkshops in Nederland. Onze deelnemers zijn vooral sportieve mensen tussen de 35 en 60 jaar die graag buiten zijn en willen ontdekken wat een expeditie met je doet. Onze belangrijkste specialiteit is de wintertrekking: met ski’s, een slee en een tent door het besneeuwde landschap trekken. Daarnaast organiseren we zomerse wandeltochten en reizen waarbij we wandelen combineren met kanoën of packraften.

Je hoeft niet voor iedere tocht al expeditie-ervaring te hebben. Wel moet je bereid zijn om mee te doen, te leren en samen verantwoordelijkheid te dragen voor het dagelijks leven buiten.

Ik las op jullie site dat je als IPGA Poolgids na lezingen vaak de vraag kreeg: ‘Kan ik een keer met je mee?’. Hoe ben je vanuit dat moment precies op het idee gekomen te starten met Arctic Adventure en het ‘Expedition Experience’ concept?

Na mijn lezingen over poolexpedities kreeg ik regelmatig de vraag: kan ik een keer met je mee? Eerst wist ik niet goed hoe ik dat moest organiseren. Een Groenland-expeditie vraagt immers behoorlijk wat voorbereiding, ervaring en materiaal. Maar die vraag bleef terugkomen. Uiteindelijk besloot ik het één keer te proberen, met dezelfde aanpak en uitrusting die ik op Groenland gebruikte.

Dus geen uitgeklede kennismaking met de winter. We namen de expeditietenten, ski’s, sleeën, slaapzakken en het eten mee waarmee we ook op de ijskap onderweg waren. Zo konden deelnemers ervaren hoe het is om zelf een kamp op te bouwen en meerdere dagen in de sneeuw te leven.

Daaruit ontstond Expedition Experience. De deelnemers vonden het fantastisch. Zelf was ik vooral verrast dat dit ook mensen buiten mijn eigen vriendenkring zo aansprak. Wat voor mij vertrouwd was, bleek voor anderen een avontuur waar ze al lang naar verlangden.

Jullie hanteren een sterke visie met kleine groepen van maximaal 9 deelnemers per gids, en bij zware expedities zelfs maar 5. Op welke manier onderscheidt Arctic Adventure zich hierdoor, en door jullie verdere aanpak, van andere outdooraanbieders voor jouw doelgroep?

We nemen veel praktische drempels weg. Voor onze wintertochten is de specialistische uitrusting bij de prijs inbegrepen: ski’s, skischoenen, een slee, een tent, een slaapzak en een slaapmat. Ook het eten en de navigatie- en communicatiemiddelen regelen we. Je hoeft die specialistische en vaak dure spullen dus niet zelf aan te schaffen. Je neemt je persoonlijke kleding mee. Heb je geen geschikte donsjas, dan kun je die apart bij ons huren. Zo weet je vooraf waar je aan toe bent en kun je je richten op de voorbereiding en de tocht zelf.

Daarnaast werken we met kleine groepen. Bij reguliere wintertochten is het uitgangspunt maximaal zeven deelnemers per gids, bij zomertochten maximaal negen. Voor zware expedities kan de groep nog kleiner zijn. De precieze groepsgrootte staat bij de reis.

Die schaal geeft de gids ruimte om te zien hoe het met iedereen gaat. Hoe beweegt iemand? Eet en drinkt diegene voldoende? Is er iets waar we rekening mee moeten houden? We werken met vaste procedures in de voorbereiding en onderweg. Veiligheid zit voor mij in zulke dagelijkse handelingen en beslissingen. Je moet als gids tijdig kunnen bijsturen.

Hoe ziet een gemiddelde dag er uit tijdens een van je reizen of expedities in de wildernis? (denk aan ontbijt, het afbreken van het kamp, de route, activiteiten overdag en het diner in de avond)

Op een winterexpeditie staan we vaak rond zeven uur op. Dan hebben we ongeveer twee uur nodig om ons aan te kleden, ontbijt te maken, water te verwarmen, twee thermosflessen te vullen en het kamp af te breken. Rond negen uur zijn we klaar om te vertrekken.

We beginnen met een korte check-in. Hoe heb je geslapen? Waar kijk je naar uit? Zijn er bijzonderheden? Daarmee weet de gids hoe de groep aan de dag begint en krijgt iedereen de ruimte om iets te melden.

Onderweg houden we meestal een vast ritme aan: ongeveer een uur verplaatsen en daarna tien minuten pauze. Dan eet en drink je iets en pas je zo nodig je kleding aan. Dat ritme maakt de dag overzichtelijk. Je hoeft niet in één keer aan de hele afstand te denken. De gids past het schema aan als de omstandigheden daarom vragen.

Vaak stoppen we rond vier of vijf uur, of eerder als we onze dagafstand al hebben gehaald. We stampen de sneeuw aan voor de tenten, zetten het kamp op en smelten sneeuw voor water. Dat gebruiken we voor het avondeten, warme dranken en een kruik. Een moment waar veel deelnemers naar uitkijken, is de grote pan groepsoep. Na een dag buiten smaakt die ontzettend goed. Bovendien is het een fijn moment om samen te zitten.

Jullie werken met drie duidelijke expeditieniveaus: Blue (Experience), Red (Challenge) en Black (Major) labels. Hoe bepaal je als reiziger zonder eerdere (winter)expeditie-ervaring of je beter af bent bij een laagdrempelige Blue Label of dat je stiekem toch de fysieke en mentale uitdaging van een Red Label aankan?

De labels geven richting: Blue Label is Expedition Experience, Red Label is Expedition Challenge en Black Label is Expedition Major. Het gaat vooral om duurconditie, maar ook om ervaring en hoe je omgaat met meerdere dagen buiten zijn.

Als grove conditierichtlijn gebruiken we het kunnen hardlopen van vijf kilometer voor Blue, tien voor Red en vijftien voor Black. Dat is geen toelatingstest die alles zegt. Iemand kan prima hardlopen en toch moeite hebben met een zware rugzak of meerdere dagen achter elkaar inspanning leveren. Daarom kijken we ook naar wandelervaring, bepakking en herstel. Meerdaags wandelen met gewicht is een andere manier om je voor te bereiden. Bij een Red Label-tocht kun je bijvoorbeeld denken aan herhaaldelijk tien kilometer wandelen met een rugzak van tien kilo. De eisen van de specifieke tocht blijven leidend.

Zonder winterervaring kun je soms goed instromen bij Red Label. Veel van onze deelnemers hebben al zelfstandig zomertrekkings gedaan. Ze kennen het kamperen, weten hoe een lange wandeldag voelt en hebben een goede basisconditie. Twijfel je, dan bespreken we je ervaring en verwachtingen. Je hoeft jezelf niet vooraf een label op te plakken.

In de zomer bieden jullie prachtige Blue Label hikes aan, zoals de ‘Midzomer Kano & Wandel Trekking’ in Zweden. Hoe ervaren deelnemers de overgang tussen het peddelen door het Zweedse merengebied en het wandelen in de uitgestrekte natuur, vooral als ze dit nog nooit eerder hebben gedaan?

Juist die combinatie maakt de Midzomer Kano & Wandel Trekking zo’n fijne kennismaking met een meerdaagse tocht. We beginnen met drie dagen kanoën. In een kano kun je meer materiaal en eten meenemen dan in een rugzak. Daardoor heb je de eerste dagen ruimte om te wennen aan het kamperen en te ontdekken wat je echt gebruikt.

Na drie dagen haalt de verhuurder de kano’s op. Overtollige bagage kan dan ook mee terug. Vervolgens wandel je in drie dagen terug richting het beginpunt, waar je die spullen weer ophaalt.

De overgang is dus ook een praktisch leermoment. Je maakt bewust keuzes over wat je draagt. Deelnemers vinden het prettig dat ze onderweg kunnen bijsturen. Je hoeft niet vóór je eerste trektocht al precies te weten wat je nodig hebt.

Bij de uitdagende Red Label tochten zie ik de ‘Vloer is Lava’ trekking in IJsland, waarbij wandelaars negen dagen op eigen benen door het vulkanische binnenland trekken. Wat is jouw persoonlijke, ultieme moment of uitzicht tijdens het doorkruisen van dit buitenaardse landschap?

Wat ik bijzonder vind aan De Vloer is Lava, is hoe sterk je daar ervaart dat een landschap nog in beweging is. Je loopt door vulkanisch terrein, over lavavelden en tussen gesteente dat laat zien hoe IJsland is gevormd. Het landschap voelt op sommige plekken heel jong.

Mijn favoriete moment laat zich daarom niet tot één uitzicht beperken. Het is het besef dat je door een gebied trekt waar de aarde zelf het landschap blijft veranderen. Je kijkt anders naar de grond onder je voeten. Dat maakt zo’n tocht voor mij veel meer dan alleen een mooie wandeling.

Een andere zomerse Red Label knaller is de 16-daagse ‘Cape Wrath Trail’ in het meest afgelegen deel van Schotland. Het weer kan daar behoorlijk grillig zijn; wat is jouw ultieme ‘survival-hack’ of inpak-tip voor de wandelaar om comfortabel te blijven in de natte Schotse Highlands?

Zorg dat je slaapzak droog blijft. Dat klinkt eenvoudig, maar na een natte dag is het verschil tussen doorbijten en goed herstellen vaak de mogelijkheid om droge kleding aan te trekken en in een droge slaapzak te kruipen.

Ik gebruik daarvoor een waterdichte binnenzak of een stevige, onbeschadigde vuilniszak als extra bescherming in de rugzak. Pak je slaapzak en een droge kledingset zorgvuldig in en sluit de zak goed af. Een regenhoes om je rugzak alleen is niet genoeg om daarop te vertrouwen. Overdag kun je regen tegenkomen; aan het einde van de dag wil je een droge plek om te slapen.

Voor de diehard avonturiers is er in de winter de ‘Sarek Endurance’, een zware Black Label expeditie van 15 dagen in Zweden. Hoe bereid je deelnemers mentaal voor op twee weken volledige zelfredzaamheid en intense kou in dit ongerepte, padloze nationale park?

Bij Arctic Adventure begint die voorbereiding met een persoonlijke intake met de gids. Voor een zware Black Label-expeditie moet je eerst een Red Label-tocht hebben afgerond of aantoonbare vergelijkbare ervaring hebben. We kijken serieus naar wat iemand eerder heeft gedaan en of de tocht daarbij aansluit.

Tijdens de intake bespreken we wat het dagelijks leven op zo’n tocht vraagt: meerdere dagen inspanning, kamperen in de kou, vaste routines en samenwerken wanneer je moe bent. We willen dat deelnemers begrijpen waar ze aan beginnen. Je hoeft niet zonder twijfel aan de start te staan, maar je verwachtingen moeten wel passen bij de werkelijkheid. Daarom is er ook ruimte om te bespreken wat je spannend vindt.

Mijn doel is dat iemand onderweg kan genieten en de tocht aankan. Halverwege ontdekken dat de expeditie te zwaar is, is vervelend voor de deelnemer en heeft gevolgen voor de groep. Daarom selecteren we vooraf zorgvuldig. Een eerlijk gesprek over ervaring, conditie en verwachtingen hoort daar voor mij bij.

Jullie bieden de avontuurlijke Red Label tocht ‘Highlands Packraft Traverse’ in Schotland aan, waarbij deelnemers 104 kilometer afleggen door middel van wandelen en packraften. Hoe zwaar is de fysieke overgang van het wandelen met een rugzak van 21 kilo naar het direct navigeren van je packraft op open Atlantisch water, en hoe begeleiden jullie deelnemers in die omschakeling?

De combinatie vraagt wat van je conditie. Wandelen met een volle rugzak is zwaar. Als je daarna gaat peddelen, ervaar je dat het gewicht niet meer op je rug rust. Tegelijk is packraften een andere inspanning, waarbij je aandacht moet houden voor je techniek en voor wat er op het water gebeurt.

Wat ik mooi vind aan de Highlands Packraft Traverse, is dat we wandelend en varend plekken bereiken die je met alleen een rugzak niet gemakkelijk bereikt. We overnachten bijvoorbeeld op kleine eilandjes en afgelegen kampeerplekken. We hebben de route zelf uitgewerkt.

De gids begeleidt de omschakeling en houdt overzicht over de route en de omstandigheden. Deelnemers die willen meedenken over navigatie krijgen daar ruimte voor, maar hoeven de routekeuzes niet zelfstandig te dragen. We bepalen steeds wat verantwoord is. De zwaarte van een watertraject hangt immers ook af van wind, weer en de toestand van het water.

De ‘Ultimate Sarek Traverse’ wordt omschreven als een tocht door de meest afgelegen plek van Europa, waar grotendeels geen paden zijn. Wat doet het mentaal met deelnemers wanneer ze zich realiseren dat ze letterlijk in de wildernis pionieren en volledig op de navigatie van de groep zijn aangewezen?

Wat me raakt, is hoe weinig er nodig is om zo’n plek bijzonder te maken. Op een afgelegen punt ligt geen rode loper. Er staan misschien een paar stenen. Geen groot bord, geen vlag. Toch kan het voor deelnemers een van de sterkste momenten van de tocht zijn.

Je merkt daar hoe ver je van het dagelijks leven af bent en hoe sterk je op elkaar bent aangewezen. Dat kan je klein laten voelen. Tegelijk groeit de waardering voor eenvoudige dingen: een tent die goed staat, een warme maaltijd en mensen op wie je kunt rekenen.

Navigeren is daarbij geen kwestie van blind achter iemand aanlopen. Wie dat wil, kan meedenken en leren. De gids houdt de verantwoordelijkheid voor de routekeuzes en de veiligheid. Juist die combinatie van betrokkenheid en begeleiding maakt ruimte om de afgelegenheid echt te ervaren.

Een heel bijzonder, toegankelijk concept is jullie ‘Ouder-Kind Expeditie’ waarbij ouder en kind een buddy team vormen en samen de sneeuw trotseren met husky’s en ski’s. Wat is de meest bijzondere verandering die je in de dynamiek tussen ouder en kind ziet ontstaan tijdens zo’n intense ervaring in Jukkasjärvi?

Ik vind het mooi wanneer de vertrouwde rolverdeling even verschuift. Ouders staan soms nog te klungelen op de ski’s, terwijl hun kinderen de beweging al oppakken en voorbijglijden. Dan neemt een kind ineens de ouder op sleeptouw.

Bij de husky’s zie je dat enthousiasme opnieuw. Als kinderen horen dat ze, wanneer leeftijd, vaardigheid en omstandigheden dat toelaten, zelf een hondenslee mogen besturen, zijn ze vaak ontzettend trots. Ze krijgen verantwoordelijkheid en leren omgaan met het team honden, onder begeleiding van de kennel.

Voor mij zit de waarde vooral in de herinneringen die ouder en kind samen maken. Je hebt iets meegemaakt waarbij je elkaar op een andere manier hebt leren kennen. Daar praat je thuis nog lang over na.

Naast het vaste aanbod bieden jullie ook maatwerk aan voor groepen, zoals packrafting, gravelbiking of snowkiten over bevroren meren. Wat is het meest unieke, extreme of bijzondere maatwerk-avontuur dat jullie tot nu toe succesvol in elkaar hebben gezet?

Een bijzonder maatwerkavontuur hoeft voor mij niet extreem te zijn. We hebben bijvoorbeeld voor drie vrienden een tocht door het achterland van Kiruna georganiseerd. Ze kenden elkaar al heel lang en wilden samen iets moois ondernemen.

Wat ik daaraan waardeer, is dat de reis begint bij die mensen. Wat willen ze meemaken? Wat kunnen ze aan? Hoe willen ze samen onderweg zijn? Van daaruit bepalen we welk avontuur past.

Voor de één is een paar nachten kamperen in de sneeuw al een grote stap. Voor de ander hoort daar een langere, zwaardere tocht bij. De verbinding die tijdens zo’n reis ontstaat, vind ik belangrijker dan hoe spectaculair het programma op papier klinkt.

Voor welk type reiziger is een tocht met Arctic Adventure – of het nu een zomerse hike is of een winterse expeditie – eigenlijk juist absoluut níét geschikt?

Je moet bereid zijn om actief mee te doen. Op een trektocht ben je onderdeel van een groep die samen buiten leeft. Je helpt met het kamp, houdt rekening met anderen en accepteert dat weer en terrein invloed hebben op het plan.

Als je vooral verwacht dat alles voor je wordt gedaan en iedere dag precies volgens programma verloopt, past deze manier van reizen waarschijnlijk minder goed. Dat bespreken we liever vooraf.

Spanning of twijfel is op zichzelf geen bezwaar. Iemand die denkt: dit lijkt me interessant, maar ik weet nog niet of ik het durf, kan juist heel goed passen. Nieuwsgierigheid en de bereidheid om te leren betekenen veel. De tocht moet vervolgens wel aansluiten bij je conditie en ervaring.

Mensen denken bij bestemmingen als Groenland, IJsland en de winterse poolcirkel vaak direct aan extreme ontberingen, onbegaanbare ijsvlaktes en kou waarin alleen getrainde topsporters kunnen overleven. Welke breed gedragen mythe over reizen of expedities in deze gebieden klopt in de praktijk totaal niet?

Dat je het op een winterexpeditie voortdurend koud hebt. Kou hoort bij de omgeving, maar voortdurend kou lijden hoort niet het uitgangspunt te zijn. Met passende kleding, voldoende eten en een goed bewegingsritme kun je veel doen om warm te blijven.

Je leert bijvoorbeeld wanneer je een laag aantrekt en wanneer je juist moet voorkomen dat je te veel gaat zweten. De gids helpt je daarin. Natuurlijk blijven lage temperaturen serieus en verschillen de omstandigheden per dag en per persoon. Goede uitrusting neemt die aandacht niet weg.

Als je eenmaal merkt dat je comfortabel buiten kunt zijn, verandert je blik. Dan komt er ruimte om van het landschap te genieten. Je bent bezig met de ervaring, in plaats van alleen met de temperatuur.

Bij het boeken van een reis speelt vertrouwen natuurlijk een grote rol. Mensen lezen graag ervaringen en reviews voordat ze een keuze maken. Zijn er op jullie website reviews of ervaringen met Arctic Adventure te vinden, zodat reizigers zelf kunnen ontdekken hoe betrouwbaar Arctic Adventure is? Of zijn deze bijvoorbeeld via andere platforms terug te vinden?

Op onze website staan veel ervaringen van deelnemers. Ik vind het belangrijk dat mensen ook kunnen horen hoe een tocht voelt van iemand die zelf is meegegaan. Een gids kan de werkwijze uitleggen, maar een deelnemer vertelt vanuit een ander perspectief.

Daarom brengen we oud-deelnemers en geïnteresseerden ook samen. Op de eerste zaterdag van oktober organiseren we de Winter Adventure Fair. Daar kun je vragen stellen en verhalen uitwisselen. Daarnaast organiseren we op de derde zondag van januari een winterwandeling in Nederland, waar ook veel oud-deelnemers aansluiten.

Zo kun je rechtstreeks vragen wat iemand spannend vond, hoe zwaar de tocht was en wat goed of minder goed beviel. Dat vind ik waardevoller dan wanneer je alleen onze eigen beschrijving leest.

Je bent als expeditieleider veel actief in de ruige wildernis. Wat spreekt je zo aan in deze arctische en afgelegen bestemmingen?

Juist doordat er zo weinig afleiding is, kom ik er tot rust. In een arctisch landschap valt veel weg wat thuis voortdurend om aandacht vraagt. Je bent bezig met het weer, je route, het kamp en de mensen om je heen.

Die leegte kan vooraf afschrikken. Maar met passende uitrusting, kennis en begeleiding kan er veel ruimte ontstaan om te genieten. Voor mij zit daar de aantrekkingskracht: dagenlang buiten zijn in een landschap dat je aandacht vanzelf terugbrengt naar wat je op dat moment doet.

Zien jullie de laatste jaren een verschuiving in de wensen van reizigers als het gaat om dit soort avontuurlijke trekkings en expedities?

Ik zie meer mensen die een aantal specifieke ervaringen willen combineren. Ze willen het noorderlicht zien, een huskytocht maken, in de winter kamperen en op sneeuwschoenen lopen. Voor die wens hebben we de Arctic Grand Slam. Daarin komen verschillende winteractiviteiten samen. Het noorderlicht blijft natuurlijk afhankelijk van de omstandigheden.

Daarnaast is er een groep die juist terugkomt voor het leven onderweg. Sommige deelnemers sluiten ongeveer om het jaar opnieuw aan. Ze missen de sneeuw, de afgelegenheid en het ritme van een expeditie. Ook het contact binnen zo’n kleine groep speelt mee.

Dat is lastig uit te leggen aan iemand die het nog nooit heeft ervaren. Je bent een tijd heel intensief met elkaar onderweg. Dat kan meer indruk maken dan één activiteit die je vooraf graag wilde afvinken.

Waar wil je met je bedrijf staan over grofweg 5 jaar? Zijn er bijvoorbeeld nog specifieke uitdagingen, labels of bestemmingen die je toe wilt voegen?

Ik heb geen lijst met bestemmingen die ik over vijf jaar allemaal aan het aanbod wil hebben toegevoegd. Wat ik belangrijk vind, is dat we mensen kunnen blijven begeleiden bij mooie avonturen in de sneeuw. Groei is voor mij geen doel op zichzelf. De kwaliteit van de tochten en de aandacht voor de deelnemers moeten overeind blijven.

Tegelijk merk ik dat klimaatverandering onze planning lastiger maakt. Voor een skitocht hebben we betrouwbare sneeuwcondities nodig. De periodes en plekken waar dat kan, vragen steeds meer aandacht. Ik kijk daarom liever kritisch naar wat uitvoerbaar blijft dan dat ik nu grote beloften doe over ons aanbod over vijf jaar.

Ben je, buiten het gidsen om, zelf eigenlijk nog een fanatieke (privé) reiziger? En zo ja, wat zijn je mooiste persoonlijke reis-ervaringen?

Ik reis al veel voor mijn werk en voel privé niet voortdurend de behoefte om ver weg te gaan. Een wandeling door Amelisweerd bij Utrecht kan ik enorm waarderen. Daar hoef ik geen expeditie voor te organiseren.

Ook ben ik graag met mijn familie in Zuid Zweden. Mijn schoonfamilie komt daar vandaan. Als we er in de zomer samen kunnen zijn en van de omgeving kunnen genieten, is dat voor mij helemaal goed. Het hoeft niet iedere keer een nieuwe bestemming te zijn.

Hoe zie je de toekomst van avontuurlijke expeditiereizen? Denk je dat er veel zal veranderen in de (nabije) toekomst qua toegankelijkheid of materiaal?

Ik verwacht dat toegang tot kwetsbare natuurgebieden vaker wordt begrensd. Meer bezoekers hebben invloed op een gebied en op de dieren die er leven. Als bescherming vraagt dat we een route aanpassen of ergens wegblijven, vind ik dat een verdedigbare keuze. Ook als dat voor ons bedrijf lastig is.

Die verantwoordelijkheid nemen we ook zelf. Met Arctic Adventure zijn we aangesloten bij 1% for the Planet. We besteden één procent van onze omzet aan natuurgerelateerde goede doelen. Daarnaast kijken we kritisch naar waar we reizen organiseren. We bieden bijvoorbeeld bewust geen meerdaagse trektochten op Spitsbergen aan, vanwege het risico op een confrontatie met een ijsbeer en de gevolgen die dat voor mens en dier kan hebben.

Wat materiaal betreft, ben ik geen verzamelaar die iedere vernieuwing moet hebben. Onze uitrusting moet betrouwbaar zijn en passen bij de omstandigheden. Maar materiaal werkt pas goed als je weet hoe je het gebruikt. Kennis, voorbereiding en het oordeel van de gids blijven voor mij doorslaggevend.

Heb je een suggestie voor welke reis-ondernemer ik een volgende keer kan vragen voor deze rubriek?

Rik Brinks van CultureRoad lijkt me een interessante ondernemer voor deze rubriek. Ik zou hem zeker eens uitnodigen om over zijn manier van reizen organiseren te vertellen.

Meer informatie over Arctic Adventure

Hartelijk dank Henk-Jan voor je antwoorden en mooie foto’s! Ben je geïnteresseerd geraakt in de Noordelijke hikes, trekkings en expedities van Arctic Adventure? Bezoek dan zijn website arcticadventure.nl voor meer informatie. Je vindt er ook de actuele reisagenda van Arctic Adventure, workshops en een sectie met Veelgestelde Vragen. Handig als je twijfelt of en zo ja welk label reizen geschikt voor je zijn. Ze zijn ook te volgen op Instagram en Facebook.

Bekijk ook alle wandelbestemmingen op wandel-vakanties.nl, of alle reisorganisaties voor wandelvakanties. Voor meer trekkngs in groepsverband bezoek je de groepswandelreizen pagina. Vond je dit een interessant interview? Je vindt er nog veel meer op het blog.