Interview met Jens Wielandt van The Wildlinger: actieve avontuurlijke reizen

Op wandel-vakanties.nl laat ik graag de reis-ondernemers áchter de diverse reisorganisaties aan het woord. Als 22ste in deze serie van interviews is het de beurt aan Jens Wielandt van The Wildlinger: een reisorganisatie die actieve en avontuurlijke reizen aanbiedt, waaronder (pittige) trekkings en expedities.

Bedankt Jens dat je de moeite wilt nemen enkele vragen te beantwoorden voor Wandel-Vakanties.nl. Zou je in een paar zinnen kunnen beschrijven wat voor een soort reizen jouw reisorganisatie aanbiedt en wat je doelgroep is?

Met The Wildlinger bieden we actieve avontuurlijke reizen aan, weg van de massa, uitdagend en in kleine groep. Reizen op onze website zijn dan ook opgedeeld op basis van de activiteit in plaats van het land. Zo hebben klanten keuze tussen Backcountry Freeride, Tourski & Splitboard, Bergbeklimmen & Alpinisme, Trekkings & Expedities, Mountainbike, Surf, Actieve rondreizen, Wildernisopleidingen en Reizen op maat.

We mikken met onze reizen op avonturiers die hun grenzen willen verleggen en de wereld willen verkennen op een actieve manier.

Hoe ben je op het idee gekomen om The Wildlinger te starten, en wat was voor jou persoonlijk het moment waarop je dacht: ‘Dit kan anders, dit mag avontuurlijker’?

Ik reis zelf heel veel. Het is cliché maar door mijn eigen passie voor reizen en outdoor sporten ben ik er vanzelf ingerold. Ik schreef mij, ik denk intussen al meer dan 10 jaar geleden, in voor de allereerste editie van Expeditie Noord bij Beyond Borders, leerde daar de toenmalige eigenaar kennen en de daaropvolgende jaren hielp ik om Beyond Borders uit te bouwen. Ik deed dit 3 jaar vrijwillig en vervolgens 2 jaar als enige werknemer in dienst.

Beyond Borders werd snel heel groot en ik kreeg letterlijk het gevoel “Dit moet anders, dit kan avontuurlijker”. We groeiden uit elkaar, Beyond Borders bleef groeien, en ik begon terug van 0 en richtte The Wildlinger op. Met The Wildlinger kon ik dan volledig mijn ding doen. Ik wou het échte avontuur opzoeken en terug voeling met de reizigers. En geloof het of niet, ik kreeg op dat moment een uitnodiging van een onbekend persoon uit Macedonië met de vraag of ik interesse had om een catski reis in Macedonië te komen uitproberen. Zonder aarzelen stapte ik op het vliegtuig en ging ik in op een sketchy bericht van een onbekende. Ik geloof oprecht dat mensen goed zijn, en zo bleek ook.

De reis was bangelijk, er werd een samenwerking op poten gezet en zo ontstond de allereeste reis van The Wildlinger: Catski Macedonië. Eerst werd dus het freeride aanbod uitgewerkt en pas later volgde de trekkings, expedities, het bergbeklimmen en alpinisme. Dat was toen ik noodgedwongen tijdens corona niets om handen had en talkshow begon te organiseren. Op één van die talkshows was Sofie Lenaerts te gast en samen met haar en haar man kwamen vervolgens deze reiscategorieën tot leven. Zo zie je maar dat uit elke donkere periode ook heel mooie dingen kunnen komen, zolang je maar niet bij de pakken blijft zitten en durft ondernemen.

De naam ‘The Wildlinger’ valt op. Hoe is deze naam ontstaan, en wat moet hij uitstralen?

Initieel startte ik onder de naam ‘Mistral Adventures’. Ik was nog geen 3 maand bezig en kreeg al een brief in de bus van één van de grootste advocatenkantoors in Antwerpen. Ik werd aangeklaagd door een merk met een enigszins vergelijkbare naam en kreeg 3 dagen de tijd om mijn naam te laten schrappen in de Kruispuntbank. Ze dreigden met monsterboetes en rechtszaken.

Ik ging ten rade bij een advocaat en besloot vervolgens van naam te veranderen. Om te vermijden dat iemand mij ooit nog zou aanklagen besloot ik om een totaal nieuwe naam te verzinnen die de lading van de reizen dekt. Ik kwam toen uit bij ‘Wild’. Maar uiteraard bestond die naam ook al voor 1000 verschillende andere zaken. Toen heb ik ‘Linger’ eraan geplakt, wat vanuit het Engels vertaals ‘Vertoeven’ betekent. Ik plakte dit aan elkaar en dat werd dan ‘The Wildlinger’. Wild slaat op de intensiteit en de actie maar tegelijk staat het ook voor de wildernis waar we naar toe trekken. Linger staat dan voor vertoeven in de wildernis.

Een Wildling is dan ook nog eens iemand die zich thuis voelt in het wild. Iemand die bewust kiest voor avontuur, eenvoud en natuurervaring en daar energie van krijgt. Dus die naam dekt het eigenlijk helemaal. What’s in a name zou je zeggen, mja heel veel dus.

Jullie zeggen graag ‘weg van de platgetreden paden’ te reizen. Wat betekent dat concreet in jullie trektochten, expedities en actieve rondreizen?

We gaan opzoek naar unieke bestemmingen of steken unieke expedities in elkaar. Zo waren we de eerste toeristische groep, en de tweede groep ooit die het Deosai plateau in Pakistan hebben overgestoken in de winter. Enkel 3 Italianen hadden ons dit voorgedaan.

We organiseren beklimmingen naar minder bekende bergtoppen zoals bvb de Kyajo Ri in Nepal, we gaan opzoek naar prachtige maar minder bekende trekkingen zoals de Selvaggio Blu in Sardinië en zorgen voor logistieke ondersteuning waardoor de “zwaarste trekking van Europa” toch leuk en haalbaar wordt voor een breder publiek.

Daarnaast bieden we ook commerciële tochten aan, maar waar we dan toch een Wildlinger toets aan geven. Zo heb je bijvoorbeeld de Kilimanjaro die enorm populair is, maar we zijn er toch in geslaagd om een unieke route samen te stellen die door niemand anders wordt aangeboden. Zo bieden we de Kilimanjaro 360 route aan waarbij we stukken van de minst belopen routes op de Kilimanjaro hebben gecombineerd tot een unieke allesomvattende route waarop je bijna niemand zal tegenkomen.

Die kennis en creativiteit ontging ook productiehuis Geronimo niet en afgelopen jaren hadden we dan ook de eer en het genoegen om routes uit te werken voor het tv programma “De Rugzak”. Super leuk om te doen en uiteraard een mooi compliment.

Op welke manier onderscheiden jullie trekkings, expedities en actieve rondreizen zich van andere avontuurlijke reisorganisaties?

Ik denk sowieso de persoonlijke touch en beleving, door te werken met lokale gidsen en organisaties die we persoonlijk kennen en eerder zien als vrienden dan collega’s/partners. Maar wat ons vooral onderscheidt zijn onze voorbereidingstrajecten. Samen met Sofie Lenaerts en Stef Maginelle van Vertical Horizons organiseren we namelijk voorbereidingstrajecten inbegrepen in de prijs van de reis.

Deze zijn reisafhankelijk en omvatten ondermeer: Inspanningstesten en fitscreening waaronder een VO2-max test, we organiseren workshops materiaal, en groepstrainingen waarop we bvb alpine technieken oefenen, of gaan klimmen en klauteren in de Ardenne, doen gezamenlijke dagtochten etc. Tot slot geven we ook hypoxietraining.

Aangezien veel van onze bestemmingen zich boven de 3000m bevinden en veelal zelfs de 5000m overstijgen, is het belangrijk dat reizigers goed voorbereid worden. Met onze hypoxietoestellen simuleren we het zuurstofgehalte dat je binnenkrijgt op een bepaalde hoogte en zo leren we je lichaam omgaan met verminderde zuurstof. Op die manier zijn reizigers in staat om al te acclimatiseren in België, nog voor de reis begint. Wij brengen ze namelijk bij Fisiotics in Kampenhout of in ons reiskantoor in Puivelde al geleidelijk aan naar de gewenste hoogte. Zo starten reizigers bijvoorbeeld op 2500m en zitten ze voor vertrek op 6000m hoogte. Hierdoor daalt de kans op hoogteziekte en stijgen topkansen aanzienlijk. Bij ons begint de reis dus al 4 tot 6 maand voor de effectief geboekte reis begint.

Je leert iedereen dan ook al kennen waardoor je als vriendengroep op reis vertrekt, wat dus ook een enorme meerwaarde is. Zowel mentaal als fysiek sta je dan scherp om je reis te beginnen, je hebt veel meer voldoening van wat je doet en je slaagkansen stijgen. Wat wil je nog meer? Bovendien zorgen we er zo ook voor dat bepaalde reizen waarvan mensen dromen, maar waarvan ze denken het niet te kunnen, en de stap te groot lijkt, toch mogelijk worden. En dat geeft echt voldoening. We doen letterlijk dromen uitkomen. Het is echt zot wat mensen kunnen verwezenlijken met de juiste begeleiding en een doel voor ogen.

Jullie kiezen bewust voor kleine groepen en lokale gidsen. Merk je dat dit de beleving verandert?

Ja sowieso. In een kleine groep heb je de kans om elkaar echt te leren kennen. Bovendien kan je ook ongerepter gaan. Een grootse beleving zit hem vaak in de kleinschaligheid. Op vlak van reizen kan je nu eenmaal meer met minder mensen.

Door te werken met lokale gidsen is de beleving vele intenser. Lokale gidsen kunnen veel meer vertellen over hun thuis, ze laten je met veel plezier proeven van de natuur, hun gebruiken, gastronomie en ze willen echt het beste van zichzelf en hun land laten zien. Ze willen je thuis laten voelen. Ze zorgen voor sfeer en gezelligheid en het voelt gewoon echter.

Bovendien hebben zij ook de kennis en het netwerk om snel te schakelen wanneer er ergens iets fout gaat. We organiseren nog steeds avontuurlijke reizen en hierbij zijn er veel factoren die je zelf niet in de hand hebt. Zoals het weer bijvoorbeeld. Je hebt met andere woorden altijd een plan B, C en zelfs D nodig. Lokale gidsen kunnen snel schakelen en kunnen in no time tegenslagen ombuigen tot verhalen die je nooit meer zal vergeten. Echt avontuur is wanneer de zaken niet meer volgens plan verlopen, maar iedereen wel nog steeds een onvergetelijk reis heeft en met een grote glimlach terugblikt op wat hij of zij heeft meegemaakt.   

Voorbereiding speelt dus een grote rol bij jullie. Hoe ziet zo’n voorbereidingstraject eruit en hoe helpt het reizigers om grenzen te verleggen?

Reizigers worden eerst gescreened, ze krijgen een rapport met daarop hun sterke en zwakke punten en op basis daarvan geven we trainingsadvies. Vervolgens bespreken we de resultaten op de eerste workshop waarop we ook informatie geven over het materiaal, de praktische zakenoverlopen en ook de route analyseren.

Hierna starten dan de groepstrainingen en we eindigen met hypoxietraining. Daarvan is het effect namelijk niet blijvend dus om een optimaal resultaat te hebben starten we die 4 weken voor afreis. Reizigers worden gemotiveerd om zelf te trainen en om aan zichzelf te werken. Daarnaast ben je niet alleen want ook je medereizigers gaan vol aan de bak. Je leert je medereizigers dus al kennen en hebt een gezamenlijk doel voor ogen.

Bovendien word je professioneel begeleid. Door deze aanpak zien we onze reizigers letterlijk en fuguurlijk bergen verzetten. Ze botsen tegen hun limieten en verleggen grenzen. En dat geeft niet alleen de reizigers maar ook ons een ongelooflijke voldoening. 

Jullie reizen zijn dus actief en uitdagend, maar toegankelijk voor zowel beginners als gevorderden. Hoe bewaak je die balans?

Het is belangrijk om genoeg diversiteit in je aanbod te steken zodat je iedereen iets kan bieden. Zo organiseren we eenvoudige trekkings zoals de High Scardus Trail en ook de Selvaggio Blu is zodanig omkadert dat die haalbaar is voor beginners. Een trekking in Nepal vraagt al iets meer ervaring en in Pakistan wordt het nog iets zwaarder doordat je ook nog eens in tenten slaapt.

Daarnaast zijn er vrij eenvoudige bergen die fysiek wel zwaar zijn maar die technisch niet moeilijk zijn. Zo is de Kilimanjaro haalbaar mits een goede conditie. De Mont Blanc is dan technisch iets moeilijker maar zien wij als een ideale eerste alpine ervaring aangezien we in die reis veel meer steken dan de Mont Blanc alleen. En de Monte Rosa Spaghetti Tour gaat dan weer nog een stapje verder. Door de voorbereidingstrajecten wordt er ook veel meer haalbaar als eerste ervaring. Voor de gevorderden verleggen we eigenlijk onze eigen grenzen en zorgen we jaarlijks voor x aantal nieuwe avonturen.

Sommige daarvan organiseren we ook maar eenmalig. Zoals bijvoorbeeld de beklimming van Cholatse, Broad Peak, Kyajo Ri en binnenkort lanceren we ook Alpamayo. Dat zijn toppen die expeditiegewijs worden benaderd. Dat wil zeggen dat we zelfvoorzienend zijn en dat er van iedereen verwacht wordt zelfstandig te kunnen klimmen. Je kan waar mogelijk beroep doen op gidsen als je dat wil, of je kan zelfstandig klimmen. Maar iedereen moet een minimum niveau hebben om aan de reis te mogen deelnemen. Op die manier kunnen we iets aanbieden voor iedereen.

Hoe ziet een gemiddelde dag eruit tijdens één van jullie meerdaagse trekkings of expedities? Denk aan eten, bivak/accommodatie, route, contact met gidsen en activiteiten.

Je staat op, ontbijt, pakt je spullen bij elkaar, breekt de tent op en gaat er voor 😀 Je zorgt voor voldoende drinken en snacks voor onderweg, we blijven lachen en houden de sfeer erin (belangrijk tijdens een expeditie!), je zorgt voor elkaar op moeilijke momenten en wie zich beter voelt helpt diegene die zich minder voelt.

Je geniet van de prachtige omgeving, neemt foto’s, je gaat wildpplassen of wildkakken, je stelt het kamp opnieuw op, kookt, rust, overloopt de volgende dag met de gidsen, bekijkt de weersomstandigheden, je organiseert jezelf al wat op basis van de info die je hebt gekregen en gaat slapen. Thee en soep zijn vaak key. Veel drinken is belangrijk. 

Als je geïnteresseerde reizigers slechts één trekking of actieve rondreis zou kunnen aanbevelen, welke zou dat dan zijn en waarom? 

Heel moeilijke vraag. Ik zou aanraden om ze allemaal te doen. Met The Wildlinger organiseren we enkel reizen die we zelf zouden doen dus deze vraag is een beetje zoals kiezen tussen je kinderen. Maar als ik dan echt zou moeten kiezen, dan zou ik zeggen de Andes Expeditie in Peru Huayhuash Trekking en Pisco beklimming.

De natuur in Peru was voor mij echt een openbaring. Zo mooi! En deze reis combineert wat mij betreft alles. Je hebt de schoonheid van de Huayhuash, een rijke lokale cultuur, en 2 prachtige alpine toppen die haalbaar zijn mits een goede fysiek en doorzettingsvermogen. Deze reis is dus zowel prachtig als uitdagend. Zo heb ik het graag 😀

Veel van jullie trekkings spelen zich af in minder bereisde regio’s zoals die Huayhuash in Peru, de Simien Mountains in Ethiopië of de High Scardus Trail. Wat trekt jou het meest aan in deze bestemmingen?

De desolaatheid en het onbekende. En daarmee bedoel ik dan niet alleen de natuur maar ook de mensen zelf. De cultuur. Je gaat echt op avontuur. Er zijn zo veel mooie dingen te zien en te doen in de wereld, waarom zou je allemaal hetzelfde doen? Je hebt vaak bestemmingen die ontploffen omdat een bepaalde influencer een leuke foto heeft gepost en dit beschrijft als de must see of must do.

Mensen staren zich dan blind op die ene plaats, ook al is die misschien super mooi, terwijl er 500m verder een plaats is die minstens even mooi is maar waar je helemaal alleen bent. Toerisme is goed, ik leef van toerisme, maar in kleine groep van een bepaalde plaats kunnen genieten, dat maakt een beleving zo veel intenser. En op minder bezochte plaatsen zijn ook de mensen authentieker. En het gevoel om iets te ontdekken, om ergens te komen dat nog niet platgelopen is, dat is ook wel echt gelukzalig. 

In jullie actieve rondreizen (bijvoorbeeld Lapland, Oman, Kirgizië of Afghanistan) combineren jullie cultuur met avontuur. Wat maakt die combinatie zo waardevol?

Het is anders. En het feit dat iets anders is maakt het mooi. Je kan jezelf enorm verrijken op zoveel manieren. Ik ben niet de persoon die graag naar musea gaat of gebouwen gaat bekijken of die echt culturele reizen doet. Maar natuur in combinatie met wat cultuur vind ik dan wel weer fijn.

Zowel Oman, Lapland als Kirgizië zijn eigenlijk heel avontuurlijke reizen met veel actie en uitdaging. Door in aanraking te komen met de lokale bevokling krijg je automatisch dat laagje cultuur. Enkel Afghanistan is echt een culturele reis. Die bied ik maar sinds kort aan en dat is iemand in onderaanneming die die reizen via ons verkoopt. Ik vond het nog wel passen omdat het ondanks het feit dat het cultureel is en dus helemaal iets anders is als wat we normaal aanbieden, is het wel een niet vanzelfsprekende bestemming en op die manier dus best wel avontuurlijk. Ook al is die reis helemaal niet actief. Het is een totaal ander publiek dus ik weet ook niet of ik ze ga blijven aanbieden.

Maar zo zijn er nog wel reizen die komen en gaan. Het is leuk om wat te experimenteren, maar actie en avontuur blijft sowieso ons hoofdkenmerk.

Zijn er trekkings of regio’s waarvan jij vindt dat ze nog veel te onbekend zijn, maar die eigenlijk tot de absolute wereldtop behoren?

De Selvaggio Blu trekking (Italië) vind ik echt een topper. Die is magnifiek mooi en zo dichtbij. Eigenlijk moet je helemaal niet ver reizen om prachtige trekkings te kunnen doen. Ook de Karakoram Trekking in Pakistan is een reis die echt op je bucket list moet staan. En qua alpine beleving blijft de Monte Rosa Spaghetti tour een absolute aanrader. 

Jullie bieden ook winterse expedities zoals de Pulka Trekking in Noorwegen. Hoe verschilt de beleving van zo’n sneeuwexpeditie van een klassieke bergtrekking?

De wereld van sneeuw en ijs is qua beleving totaal anders, maar er blijven veel gelijkenissen met klassieke bergtrekkings ook. De landschappen lijken eentoniger maar er zit zo veel schoonheid in die eenvoud. En de rust die je ondervind… Zowel in de omgeving als in je hoofd. Ik vind sneeuwlandschappen echt genieten.

Daarnaast zijn er ook weer risico’s waar je rekening mee moet houden: lawines, white outs, onderkoeling, vrieswonden. Dus hoewel het allemaal heel mooi is moet je wel steeds allert blijven, maar dat is bij klassieke bergtrekkings natuurlijk ook zo. Met pulka en skies door de sneeuw trekken, sneeuw smelten, een kamp opzetten in de sneeuw, het heeft wel echt zijn charme. En in Noorwegen dan nog kunnen genieten van het Noorderlicht maakt het helemaal af. Dat zijn de mooie kanten. Wanneer het weer wat tegenzit kan het ook echt wel verschrikkelijk afzien zijn. Maar het gevoel verschrikkelijke omstandigheden overleefd te hebben, is dan ook weer zalig. Af en toe eens afzien kan zeker geen kwaad. Maar je moet er wel voor zorgen dat je voldoende uitgerust bent om het ook wel effectief te overleven.

Kledij, de juiste tools en een goede voorbereiding zijn zowel op een sneeuwexpeditie als een klassieke bergtrekking absoluut noodzakelijk. Wat op een sneeuwexpeditie wel iets moeilijker kan zijn is oriëntatie. Op klassieke bergtrekkings heb je vaak duidelijke herkenningspunten. In sneeuwlandschappen kan dat wel echt moeilijker zijn.

Voor de klimmers onder ons: jullie expedities naar bijvoorbeeld Mera Peak, Peak Lenin, Mont Blanc of Aconcagua combineren trekking met alpinisme. Wat vind jij zo mooi aan dat grensgebied tussen wandelen en klimmen?

De verschillende niveaus, de gelaagdheid en variatie in landschappen. Het vertrekken bij 20 graden in t-shirt aan de voet van de berg, met nog tekenen van beschaving en leuke dorpjes, om te eindigen bij -20 graden in een dikke donsjas op de top van een berg met de zotste panoramas is wel echt cool. Het steeds minder en minder tegenkomen, de natuur zien veranderen.

Jezelf aanpassen om die veranderingen op te vangen. Dat vind ik leuk. Je zal het misschien wel door hebben maar ik ben iemand die nood heeft aan veel afwisseling en variatie. De zintuigen moeten geprikkeld blijven. En ook de focus die verandert van los naar super scherp en opnieuw weer los. De adrenaline die vrijkomt wanneer je bepaalde passages of sketchy stukken overwint om dan beloont te worden met een fenomenaal zicht is echt geweldig.

Maar ik geniet eveneens van het opnieuw afdalen uit een risicozone naar de veilige lagere stukken waar je bij wijze van spreken opnieuw een pint kan drinken en die focus weer wat losser kan laten. Dat maakt tochten als deze wel heel mooi. 

Hoe zorgen jullie ervoor dat ook minder ervaren deelnemers veilig kunnen instappen in een beklimming zonder afbreuk te doen aan het expeditiegevoel?

Door de voorbereidingstrajecten. We weten enerzijds welk vlees we in de kuip hebben, en anderzijds weet de reiziger zelf waar hij of zij staat en waar naar toe te werken. Voorbereiding is alles. By failing to prepare you are preparing to fail om het met een mooie quote te zeggen. En dat geldt zowel voor ons als voor de reiziger. Daarnaast zorgen we ook steeds voor ervaren gidsen die zorgen voor een veilig kader.

Waar wil je met The Wildlinger staan over grofweg vijf jaar? Zijn er nieuwe regio’s, routes of concepten die je graag zou toevoegen?

Ik wil nog heel veel doen. Als bedrijf zou ik willen uitgroeien tot een bedrijf met 3 of 4 vaste werknemers zodat ik zelf terug op ontdekking kan en wat meer administratieve dingen kan loslaten.

Ik zou graag nog een jungle expedite uitwerken, door de woestijn trekken en ook een trektocht door Hawai staat op de bucketlist. Anderzijds ben ik ook nog nooit in Canada geweest dus daar moet ik ook eens heel dringend werk van maken.

Ik heb ooit eens een zeilreis uitgewerkt in de Filipijnen met mini catamarans in de vorm van een race met challenges onderweg en overnachten op onbewoonde eilanden onderweg. Er waren toen te veel obstakels waardoor die reis nooit iets geworden is maar moest ik dat concept ergens kunnen verwezenlijken, dat zou ook de max zijn.

Zie je de rol van avontuurlijke reisorganisaties veranderen de komende jaren? En wat betekent dat voor The Wildlinger?

Ja en nee. Mensen gaan nog steeds unieke dingen willen doen. Nu is de tendens hoe extremer hoe beter en mensen willen dingen doen die niemand anders doet. En dit geldt voor alle lagen van de bevolking. Dus dat is natuurlijk recht in mijn kaart. Ik hoop dan ook dat dat zo blijft maar dat weet je nooit natuurlijk. Met The Wildlinger blijven we echter doen wat we graag doen. The Wildlinger is gestart vanuit een passie en zal altijd een passie blijven. De moment dat ik zelf niet meer geniet van de reizen die ik aanbied stop ik ermee. Ik zal dus altijd blijven aanbieden wat ik zelf graag doe. 

Daarnaast vind ik dat je als avontuurlijke reisorganisatie een goede balans moet bewaren tussen unieke belevingen en veiligheid. Iedereen wil graag iets zot doen, maar iedereen komt ook graag thuis om het na te vertellen. En dat is onze verantwoordelijkheid als reisorganisator nu en in de toekomst.  

Hoe zie jij de toekomst van avontuurlijk reizen ‘weg van de massa’? Verwacht je dat dit moeilijker wordt, of juist dat er nieuwe kansen ontstaan?

Hoewel dat nu populair is, is er nog meer dan genoeg om te verkennen. Er gaan altijd nieuwe kansen ontstaan, nieuwe dingen te ontdekken zijn. Dus weg van de massa zal zeker mogelijk blijven, daar maak ik mij geen zorgen in. Wat we nu aanbieden is nog maar een fractie van de mogelijkheden, dus al doe ik dit nog tot mijn 60 jaar. Dan nog zal ik niet alle mogelijkheden verkend hebben.

Wat is jouw persoonlijke meest memorabele expeditie of trekking, en waarom precies die?

Haha, ik ben heel slecht in dergelijke vragen. Vaak antwoord ik iets en dan denk ik erna “amai nee die expeditie of die trekking, ik had dat moeten zeggen”. Mijn geheugen laat mij soms wat in de steek. Maar bij deze:

Op vlak van freeride was dit de sail en ski in de Lyngen Alps. De combinatie van zeilen tussen de fjorden, naar boven wandelen en afdalen met zicht op zee vond ik magnifiek. Dat in combinatie met het leven op een boot, allemaal samen op een veel te kleine ruimte, dat heeft echt wel zijn charme en vond ik echt geweldig. 

Daarnaast vond ik de beklimming van Mt Meru en nadien de Kilimanjaro via Umbwe en de Western Breach om na dag 4 op de top te staan ook echt geweldig. Mt Meru puur omdat die zo mooi en gevarieerd is. De Western Breach omwille van het feit dat het een uitdagende route is op de Kilimanjaro die bijna nooit gedaan wordt, en ik snap ook wel waarom, en omdat je dan na een uitdagende klim op een kraterplateau terechtkomt. Een kant van de Kilimanjaro die maar weinig mensen zien. Maar het bereiken van die plateau om dan in de kraterput te kijken en vervolgens dan nog een klein heuveltje te bedwingen om op de top te staan was fenomenaal.

Nog een onvergetelijke trekking vond ik de chimp trekking in Oeganda. Totaal niet zwaar maar ik was zo overweldigt door het zoeken van een chhimpansee familie, de skills van de gids die overal sporen zag waar ik niets kon zien om dan uiteindelijk te midden van een familie chimpanzees terechtkomen in het midden van de jungle. Mijn mond viel letterlijk open. Dat was ongelooflijk intens.

Dat zijn nu al 3 totaal verschillende ervaringen… Sorry haha.

Wat is volgens jou het mooiste moment dat tijdens een zware trekking of rondreis in een groep kan ontstaan?

De zorg voor elkaar. Het groepsgevoel. Het moment waarop je niet meer als individu maar als groep denkt. Je kan in situaties terechtkomen waarin je bijna niets meer hebt, zwaar afziet en daar komt het zorgen voor elkaar naar boven. Dat zijn momenten die je altijd zullen bijblijven.

Heb je een suggestie voor welke reisondernemer ik een volgende keer kan vragen voor deze rubriek?

Ik vind dat Element X wel leuke dingen doet. Het zijn jonge ondernemers net zoals ik, die met hun reizen ook echt wel grenzen verleggen.

Hartelijk dank voor je uitgebreide antwoorden en prachtige foto’s Jens! Ben je geïnteresseerd geraakt in de avontuurlijke reizen van The Wildlinger? Bezoek dan de website van Jens voor meer informatie. Meer over (lichtere) groepswandelreizen vind je hier, en een overzicht van alle bestemmingen hier.